magiran.com: پژوهش پرستاري ايران، شماره 14

شماره جديد اين نشريه

راهنمای موضوعی نشريات

اين نشريه در گروه(های) زير قرار گرفته است:
1 مصوب پزشکي
1 پرستاري و مامايي


	تبليغات

http://www.magiran.com/ijnr



پژوهش پرستاري ايران فصلنامه آموزش پرستاري ، مديريت و پرستاري باليني داراي رتبه علمی - پژوهشی (پزشکي) سال چهارم، شماره 14، پاييز 1388

	تاثير روش مراقبت كانگرويي بلافاصله پس از تولد بر رفتارهاي دلبستگي مادر يك و 3 ماه پس از تولد كتايون وكيليان صص 7-14 چکيده مشاهده متن [PDF 186KB]
	مقدمه: مراقبت كانگرويي مادر اولين بار سال 1978 براي مراقبت نوزادان با وزن كم تولد استفاده شد. مطالعات كمي درباره استفاده از اين روش در مورد نوزادان رسيده و رفتارهاي مادري پس از تولد انجام شده است. اين تحقيق با هدف تاثير مراقبت كانگرويي بر روي رفتارهاي دلبستگي (احساسي، مراقبتي، مجاورتي) مادران نخست زاي ايراني با نوزاد رسيده بلافاصله پس از تولد طراحي شده است. روش: مطالعه حاضر يك كارآزمايي باليني تصادفي است كه در يكي از بيمارستان هاي شهر تهران انجام شده است. 90 زن باردار به صورت تخصيص تصادفي در دو گروه مورد و شاهد وارد شدند. در گروه مورد نوزاد برهنه بلافاصله پس از تولد در تماس با بدن برهنه مادر به مدت 20-15 دقيقه قرار گرفت و از مادر خواسته شد بلافاصله پس از تولد نوزاد خود را لمس و تغذيه كند. سپس طي 15 دقيقه مشاهده پژوهشگر با استفاده از چك ليستي مشتمل بر سه نوع رفتار احساسي، رفتار مجاورتي و رفتار مراقبتي رفتار مادر را ثبت مي كرد. در گروه شاهد روتين بيمارستان انجام شد. نمونه ها يك و 3 ماه پس از زايمان پيگيري شدند. داده ها با استفاده از آزمون هاي آماري كاي دو و تي و نرم افزار SPSS v.14 مورد تحليل قرار گرفت. يافته ها: ميانگين كل رفتار دلبستگي در بعد رفتار احساسي بعد از يك و سه ماه بعد از تولد در گروه مداخله (به ترتيب 24 و 29) و در گروه شاهد (به ترتيب 18 و 18) بوده كه آزمون تي مستقل تفاوت را در هر دو مرحله معنادار نشان داد (001/0=p). اما در بعد رفتار مجاورتي بعد از يك و سه ماه بعد از تولد در گروه مداخله (به ترتيب 18 و 18) و در گروه شاهد (به ترتيب 13 و 18) بوده كه آزمون تي مستقل تفاوت را در هر دو مرحله معنادار نشان داد (001/0=p). همچنين در بعد رفتار مراقبتي بعد از يك و سه ماه بعد از تولد در گروه مداخله (به ترتيب 9/5 و 7/5) و در گروه شاهد (به ترتيب 6/5 و 6) بوده كه آزمون تي مستقل تفاوت را در هر دو مرحله معنادار نشان نداد (2/0=p). نتيجه گيري: بنابراين مي توان نتيجه گرفت كه روش كانگرويي به علت اثرات مثبت آن در دراز مدت بر رفتارهاي دلبستگي مادر اثربخش بوده و پرسنل بخش مامايي، كه اولين سطح تماس بين مادر و نوزاد محسوب مي شوند، بايد به برقراري اين نوع تماس (پوست به پوست) حساس بوده و مدت اين تماس را افزايش دهند.

	شاخص هاي تشخيصي ديابت و خودكارآمدي در بيماران ديابتي مراجعه كننده به درمانگاه نادر كاظمي شيراز سال 1386 راحله ثابت سروستاني ، زهرا هاديان شيرازي صص 15-21 چکيده مشاهده متن [PDF 177KB]
	مقدمه: ديابت بيماري مزمني است كه به رفتارهاي خودمراقبتي ويژه اي تا پايان عمر نياز دارد. خودكارآمدي پايه اي براي تقويت خود مراقبتي در ديابت است كه نقش زيادي در درمان و كنترل عوارض در اين بيماري دارد. هدف اين مطالعه يافتن وضعيت سازه خود كارآمدي در بيماران ديابتي و نيز بررسي عوامل مرتبط با آن طراحي و اجرا شده است. روش: در يك مطالعه مقطعي 100 نفر به صورت تصادفي ساده از ميان افراد مبتلا به ديابت انتخاب شدند. ميزان خودكارآمدي واحدهاي مورد پژوهش با استفاده از پرسشنامه DMSES اندازه گيري شد. ميزان قند خون و HBA1c در آزمايشگاه همان مركز بررسي شد. داده ها با استفاده از نرم افزار آماري SPSS در سطح معناداري 05/0= مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته ها: ميانگين قندخون افراد 140 و HbA1c 24/10 بود. نتايج اين بررسي نشان داد كه ارتباط منفي بين ميانگين نمره خودكارآمدي (6/11±6/97) و شاخص هاي تشخيصي در بيماران ديابتي وجود دارد (76/0- =r). همچنين تفاوت آماري معناداري بين نمره خودكارآمدي افراد مجرد (120) با افراد متاهل (158) وجود دارد. اين تفاوت همچنين بين نمره خودكارآمدي افراد تحصيل كرده (104) و افراد بي سواد (57) ديده شد كه اين تفاوت ها از لحاظ آماري معنادار بودند (001/0=p). نتيجه گيري: ميزان خودكارآمدي در بيماران ديابتي در سطح مطلوبي نبوده است و نياز به ارتقاي آن در برنامه هاي خودمراقبتي احساس مي گردد. کليدواژگان: خود كارآمدي، خودمديريتي، ديابت

	مقايسه تاثير آب و بتادين بر ميزان باكتريوري در شستشوي پرينه هنگام سوندگذاري خديجه نصيرياني ، زهره كلاني ، فرحناز فرنيا ، منيره متوسليان ، دكتر محمود محمدزاده ، دكتر فاطمه بهناز ، فاطمه نصيرياني صص 23-28 چکيده مشاهده متن [PDF 165KB]
	مقدمه: سونداژ ادراري يكي از روش هاي اصلي در درمان و مراقبت بيماران مي باشد و پيدايش باكتريوري با علايم و عوارض نامطلوب و كاهش كيفيت خدمات بهداشتي درماني همراه است. به كارگيري هر اقدام ايمن و مقرون به صرفه دركاهش يا جلوگيري از بروز آن اهميت دارد. يكي از آن ها استفاده از محلول هاي ضدعفوني است. به نظر مي رسد انجام كار به روش تميز نسبت به استريل نيز بدون خطر باشد و استفاده از آب از نظر اقتصادي، سهولت دسترسي، نداشتن عوارض بر محلول هاي آنتي سپتيك ارجحيت دارد بنابراين اين مطالعه با هدف مقايسه تاثير آب و بتادين بر ميزان باكتريوري در شستشوي پرينه هنگام سوندگذاري انجام شد. روش: اين مطالعه از نوع كارآزمايي باليني تصادفي شاهددار است كه در سال 1386 انجام گرفت، نمونه پژوهش شامل 60 نفر از بيماران زن بستري در بخش زنان بيمارستان شهيد صدوقي يزد بودند كه به صورت تصادفي انتخاب و به دوگروه آب و بتادين تقسيم شدند. ابتدا مشخصات دموگرافيك ثبت و سپس نمونه كشت ادرار به آزمايشگاه ارسال و بيماران سوند گذاري شدند. براي يك گروه در شستشوي پرينه آب و گروه ديگر از بتادين استفاده شد. هنگام خروج سوند نمونه ادرار به آزمايشگاه ارسال گرديد و نتايج باكتريوري بيشتر از 103 و نوع ميكروارگانيسم مشخص شده ثبت شد. داده ها با استفاده از نرم افزار آماري SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: ميزان بروز باكتريوري در دو گروه (3/18%) بود و به تفكيك گروه ها: آب (20%) و بتادين (7/16%) باكتريوري داشتند كه تست دقيق فيشر اختلاف معناداري بين دو گروه نشان نداد (5/0=p). و همچنين از نظر ميكروارگانيسم مولد عفونت ادراري به تفكيك گروه ها: آب: استافيلوكوك آئروس (65/6%)، اشيرشياكلي (10%) وانتروكوك (35/3%) و بتادين: كوكسي گرم مثبت (35/3%)، استافيلوكوك (35/3%)، استرپتوكوك (35/3%) و اشيرشياكلي (65/6%) بود كه آزمون آماري كاي اسكوئر بين دو گروه اختلاف معناداري نشان نداد (5/0=p). نتيجه گيري: فراواني باكتريوري و ميكروارگانيسم مولد باكتريوري در هر دو گروه تفاوت معنادار نداشت بنابراين به نظر مي آيد كه استفاده از بتادين باكتريوري را بيش از آب كاهش نداده و استفاده از آب بدون عوارض جانبي و از نظر اقتصادي نيز با صرفه تر است و استفاده از آن به جاي بتادين در شستشوي پرينه هنگام سوندگذاري در كوتاه مدت را مي توان توصيه نمود. کليدواژگان: آب، بتادين، باكتريوري، شستشوي پرينه، سوندگذاري

	اختلالات رفتاري و برخي عوامل مرتبط با آن در كودكان سن مدرسه شهر گرگان حميرا خدام ، معصومه مدانلو ، طيبه ضيايي ، دكتر عباسعلي كشتكار صص 29-37 چکيده مشاهده متن [PDF 202KB]
	مقدمه: كسب اطلاعات در زمينه وسعت و شيوع اختلالات رفتاري كودكان و عوامل زمينه ساز آن به منظور ارتقاي خدمات روان شناسي و ايجاد معيارهاي پيشگيري كننده در زمينه سلامت ذهني و رواني كودكان اساسي است. مطالعه حاضر با هدف تعيين توزيع فراواني مشكلات رفتاري كودكان سن مدرسه شهر گرگان و عوامل اپيدميولوژيك مرتبط با آن در سال 85-1384 صورت گرفته است. روش: مطالعه مقطعي حاضر بر روي 2600 كودك دبستاني شهر گرگان صورت گرفت. روش نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي و ابزار گردآوري اطلاعات پرسشنامه استاندارد راتر والدين بود كه پس از مراجعه به مدارس، فرم والدين به منازل ارسال و پس از تكميل شدن توسط والدين جمع آوري شد. بر اساس مطالعات انجام شده در داخل كشور و روايي و پايايي ابزار نقطه برش پرسشنامه13 درنظر گرفته شد و كودكاني كه امتياز مساوي يا بالاتر از 13 داشتند، مبتلا به اختلال رفتاري در نظر گرفته شدند. اطلاعات جمع آوري شده با كمك جداول توزيع فراواني و شاخص هاي مركزي و پراكندگي، توصيف و با استفاده از تست هاي آماري 2 و odds-ratio تحليل گرديد. يافته ها: براساس نتایج ، اكثر واحدهاي پژوهش را دختران (8/52%)، فرزند اول با ميانگين سني 5/1  25/9 سال داراي دو والد (5/94%) محصل در مدارس دولتي (7/72%) تشكيل مي دادند. با توجه به نقطه برش در نظر گرفته شده 4/18% كودكان به اختلال رفتاري مبتلا بودند. بين بروز اختلال رفتاري و تك والد بودن، سكونت در خانواده هاي پرجمعيت و كم درآمد، سابقه بحران طي سال اخير، شغل و سطح تحصيلات والدين ومحل تحصيل كودكان ارتباط آماري و معناداري وجود داشت (05/0p<). نتيجه گيري: با توجه به اينكه شيوع اختلال رفتاري در مطالعه حاضر در مقايسه با بسياري از مطالعات انجام شده بالاتر است علت يابي و ارايه خدمات آموزشي و مشاوره اي ضروري به نظر مي رسد. کليدواژگان: اختلال رفتاري، عوامل اپيدميولوژيك، كودكان، گرگان، پرسشنامه راتر والدين

	نظر پرستاران، والدين و كودكان 12- 5 سال بستري در بخش كودكان در مورد رنگ لباس پرستاران زهرا گودرزي ، زهرا دانشور عامري ، دكتر احمدرضا شمشيري ، ميترا طلايي فر ، مريم رحمتي ، تهمينه ناجي ، ماهرخ اميري ، ام ابنین بختی صص 39-47 چکيده مشاهده متن [PDF 208KB]
	مقدمه: امروزه تغيير رنگ لباس پرستاران در بخش اطفال بنا بر نياز رواني كودكان مورد توجه قرار گرفته است. مطالعه حاضر به منظور بررسي نظر پرستاران، والدين و كودكان در مورد رنگ لباس پرستاران شاغل در بخش هاي كودكان در بيمارستان هاي منتخب دانشگاه هاي علوم پزشكي شهر تهران انجام شده است. روش: در اين مطالعه مقطعي و توصيفي تحليلي 365 نفر پرستار بخش كودكان، 744 كودك بيمار و 480 نفر والدين (مادر و پدر) در بيمارستان هاي منتخب دانشگاه هاي علوم پزشكي شهر تهران (بيمارستان مركز طبي، بيمارستان بهرامي، بيمارستان كودكان علي اصغر، بيمارستان كودكان مفيد) مورد نظر خواهي قرار گرفتند. نمونه گيري به صورت غير تصادفي در دسترس از تابستان 1386 به مدت يك سال انجام شد. ابزار مطالعه شامل پرسشنامه در رابطه با تاريخچه فردي و دو سؤال در مورد علاقه مندي در مورد رنگ لباس پرستار و همچنين پنج عكس از يك پرستار در حال گرفتن نبض يك كودك، در طرح هاي صورتي، سفيد، آبي روشن، سرمه اي و نقش دار بود. تحليل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS v.11.5 ، آناليز توصيفي و آناليز تحليلي (آزمون هاي آناليز واريانس با اندازه گيري مكرر، كاي دو و كوكران) انجام شد. يافته ها: يافته ها نشان داد كه بيماران دختر و مادران بيشترين علاقه مندي را به رنگ صورتي (به ترتيب 2/45 و 6/45%) و بيماران پسر به رنگ آبي روشن (4/31%) گزارش كردند. در مورد طرح سرمه اي، پرستاران به ميزان 2/42% (به عنوان پرطرفدارترين طرح از نظر پرستاران) و مادران و بيماران دختر به ترتيب 6/10 و 6/17% موافق اين رنگ بودند (001/0p<). پرستاران با سابقه كاري كمتر از 10 سال علاقه بيشتري به رنگ سرمه اي داشتند (1/49 در مقابل 9/32%) (002/0=p). اولويت پدران در مورد انواع طرح ها از نظر آماري اختلاف معناداري نداشت (17/0=p). نتيجه گيري: كودكان و والدين آنان رنگ هاي صورتي و آبي روشن را بر رنگ سرمه اي لباس پرستاران ترجيح دادند. نتيجه اين مطالعه از منظر بيماران دختر و پسر و والدين ضرورت تغيير رنگ لباس پرستاران را در بخش اطفال پيشنهاد مي كند. کليدواژگان: روپوش پرستار، كودكان، نظر، پرستار، والدين، رنگ لباس

	بررسي تاثير تشكيل كميته پرستاري درد بر توانمندي پرستاران در فرايند سنجش درد پوران ورواني فراهاني ، دكتر فاطمه الحاني ، دكتر عيسي محمدي صص 49-58 چکيده مشاهده متن [PDF 210KB]
	مقدمه: كنترل درد در بيماران بستري به ويژه كودكان اغلب ناكافي است. موانعي در زمينه سنجش درد كودكان بستري وجود دارد از جمله فقدان ابزار مناسب سنجش درد، كمبود قوانين و خط مشي هاي ويژه و دانش و مهارت ناكافي پرستاران. اين پژوهش به منظور تعيين تاثير تشكيل كميته پرستاري درد بر توانمندي پرستاران درفرايند سنجش درد كودكان انجام شد. روش: يك پژوهش نيمه تجربي با انتخاب 64 پرستار شاغل در بخش هاي اورژانس، ارتوپدي و جراحي دو بيمارستان وليعصر (عج) گروه شاهد و امام خميني (ره) گروه آزمون با نمونه گيري تصادفي خوشه اي در سال 1386 انجام شد. ابزارهاي پژوهش: پرسشنامه اطلاعات دموگرافيك و ابزار توانمندي پرستاران در زمينه فرايند سنجش درد كودكان شامل (شناخت از سنجش درد، خودگزارش دهي از كميت و كيفيت سنجش درد، ميزان سنجش درد و چك ليست مهارت هاي ثبت سنجش درد) پس از انجام پيش آزمون كميته پرستاري درد و كارگاه هاي آموزشي به منظور توانمندسازي پرستاران تشكيل و پس از انجام پس آزمون، داده ها با نرم افزار SPSS v.12 آناليز شدند. يافته ها: نشان داد ميانگين ميزان شناخت پرستاران در مورد سنجش درد از 7/7 به 9/12 (آزمون) و از 4/8 به 6/8 (كنترل)، خودگزارش دهي از كميت و كيفيت سنجش از 9/1 به 8/2 (آزمون) و از 1/2 به 2/2 (كنترل)، ميزان سنجش درد از 11/0 به 08/1 (آزمون) و از 1/0 به همان 1/0 (كنترل) و ثبت سنجش درد از 03/0 به 72/0 (آزمون) و در گروه كنترل تغييري صورت نپذيرفت (03/0). توانمندي پرستاران بعد از تشكيل كميته درد در گروه آزمون نسبت به گروه كنترل در حد معناداري افزايش يافت (01/0=p). نتيجه گيري: بر اساس نتايج پژوهش تشكيل كميته پرستاري درد توانمندي پرستاران در زمينه سنجش درد را افزايش داد. لذا با توجه اثربخشي و كم هزينه بودن و عدم نياز به تزريق پرسنل و بودجه خاص، پيشنهاد مي شود كميته پرستاري درد در ساير بيمارستان ها در سطح وسيع تر به منظور بهبود تشكيل و اثر آن بر توانمندي پرستاران و سنجش درد كودكان تشكيل شود. کليدواژگان: پرستار، كميته پرستاري درد، توانمندسازي، فرايندسنجش درد، كودكان

	تاثير مراقبت در منزل در پيشگيري از بستري مجدد مددجويان اسكيزوفرنيك حاد دكتر مسعود فلاحي خشكناب ، دكتر حميدرضا خانكه ، دكتر فرحناز محمدي ، دكتر محمدعلي حسيني ، ابوالفضل رهگوي ، ناهيد غضنفري صص 59-66 چکيده مشاهده متن [PDF 188KB]
	مقدمه: يكي از مشكلات در درمان بيماران اسكيزوفرنيك بستري هاي مكرر اين بيماران مي باشد. هدف از اين پژوهش بررسي تاثير خدمات مراقبت در منزل در پيشگيري از ميزان بستري مجدد بيماران اسكيزوفرنيك بود. روش: اين پژوهش از نوع نيمه تجربي بوده است كه درآن 48 مددجوي اسكيزوفرنيك حاد به طور تصادفي در دو گروه آزمون (24 نفر) و كنترل (24 نفر) جاي گرفتند، براي گروه آزمون پس از ترخيص از بيمارستان مراقبت هاي پرستاري در منزل انجام گرديد و براي گروه كنترل اين مداخله انجام نگرديد و روش جاري شامل تعيين وقت براي مراجعه مددجو به درمانگاه رواني جهت ادامه درمان ها انجام گشت دو گروه در دو نوبت 3 و 6 ماه پس از ترخيص از نظر بستري مجدد مقايسه شدند. براي تجزيه تحليل داده ها ازجداول توزيع فراوني مطلق و نسبي و همچنين براي بررسي روابط بين متغيرها آزمون آماري تي مستقل وآزمون مجذور كاي استفاده گرديد. يافته ها: نتايج نشان داد كه پس از 3ماه پيگيري در گروه كنترل تعداد 6 نفر از 24 مددجو (25%) بستري مجدد شدند كه اين ميزان در گروه آزمون صفر بود (0%) يعني هيچ يك از مددجويان بستري مجدد نداشتند (001/0=p) و ميزان بستري مجدد پس از 6 ماه در گروه آزمون 5 نفر (21%) و در گروه كنترل 11 نفر (46%) بود (002/0=p). نتيجه گيري: استمرار مراقبت هاي پرستاري پس از ترخيص، در منزل در كاهش بستري مجدد مؤثر است. کليدواژگان: اسكيزوفرنيا، پرستاري، مراقبت در منزل، بستري مجدد

	شاخص هاي فيزيولوژيكي نوزاد نارس در دو روش كانگرويي و مرسوم آلهه سيد رسولي ، مهناز جبرائيلي ، دكتر سوسن وليزاده ، دكتر محمد حيدرزاده ، دكتر مرتضي قوجازاده صص 67-75 چکيده مشاهده متن [PDF 265KB]
	مقدمه: روش آغوشي يك روش خوب و يك تحول براي مراقبت از نوزادان به خصوص نوزادان نارس است. مطالعات نشانگر تاثير مثبت روش آغوشي بر روي شاخص هاي فيزيولوژيكي نوزاد نارس مي باشد. تماس پوست با پوست باعث افزايش ميزان اشباع اكسيژن، كاهش خطر هيپوترمي، ثبات ضربانات قلب، الگوي تنفس و خواب مي شود. هدف از مطالعه حاضر بررسي و مقايسه شاخص هاي فيزيولوژيكي نوزاد نارس در دو روش آغوشي و مرسوم مي باشد. روش: اين مطالعه يك كارآزمايي باليني متقاطع است كه نوزادان و مادران آن ها در معرض هر دو روش مرسوم و آغوشي قرار گرفتند. 60 نوزاد به روش تصادفي ساده انتخاب و به دو گروه تقسيم شدند. نوزادي كه در گروه اول قرار داشت ابتدا به روش آغوشي سپس به روش مرسوم جهت شيردهي از انكوباتور خارج و شاخص هاي فيزيولوژيكي نوزاد در زمان هاي متوالي اندازه گيري گرديد و بالعكس نوزادي كه در گروه دوم قرار داشت ابتدا به روش مرسوم و بار دوم به روش آغوشي از انكوباتور خارج شد. از آزمون هاي آماري تي، تي زوجي و آناليز واريانس با اندازه گيري مكرر و با استفاده از نرم افزار SPSS v.14 استفاده شده است. يافته ها: نتايج مطالعه نشان داد كه در نوزادان گروه دوم ميانگين تعداد ضربانات قلب در دقايق 5، 30 دقيقه بعد از خروج از انكوباتور و 5 دقيقه بعد از برگرداندن به انكوباتور در دو وضعيت با هم متفاوت مي باشد (03/0=p ، 02/0=p ، 001/0=p). همچنين نتايج نشان داد كه ساير شاخص هاي فيزيولوژيكي (تنفس، اشباع اكسيژن و درجه حرارت) در هر دو وضعيت مرسوم و آغوشي تفاوت معناداري با هم نداشتند. در رابطه با ترجيح مادران نيز نتايج بيانگر آن بود كه اغلب مادران به ويژه مادراني كه سابقه نازايي داشتند روش آغوشي را به روش مرسوم ترجيح داده بودند. نتيجه گيري: بر اساس نتايج اين مطالعه روش آغوشي در مقايسه با روش مرسوم در برخي شاخص ها همانند شاخص هاي فيزيولوژيكي تاثير يكساني دارد ولي از آنجايي كه مادران شركت كننده در اين مطالعه نيز اين روش را به روش مرسوم ترجيح داده بودند لذا محققين اين روش را روشي جايگزين براي روش هاي معمول پرستاري توصيه مي كنند. کليدواژگان: روش آغوشي و مرسوم، شاخص هاي فيزيولوژيكي، نوزاد نارس

تاريخ انتشار: 20/9/88
تلفن: 66592535 (021)

تاريخ درج در سايت: 1/10/88
شمار بازديدکنندگان اين شماره: 708

چاپ فهرست

ارسال فهرست به ديگران

نظر بدهيد

معرفی سايت به ديگران

گزارش اشکال در اطلاعات

اشتراک نشريات ديگر

جستجوی مطالب

کلمه مورد نظر خود را وارد کنيد

جستجو در:

آرشيو اين مجله

همه مجلات عضو

مجلات علمی مصوب

متن روزنامه های عضو

جستجوی پيشرفته